Xoloitzcuintle jako towarzysz zmarłych

Wysłano na Gru 18, 2017

Xoloitzcuintle

Xoloitzcuintle, w skrócie Xolo, to meksykańska endemiczna rasa psów znana od ponad 3 tysięcy lat. Jego imię jest dekodowane jako “bóg zmierzchu”, brat boga Quetzalcóatl we wcieleniu psa lub jako psie wcielenie boga życia i śmierci. Pies ten znany jest również pod nazwą psa azteckiego.

Według wierzeń mitologii Mexica, psy tej rasy towarzyszyły duszom zmarłych w podróży do Mictlán, podziemnego świata. Aby umożliwić tę podróż, grzebano żywe osobniki wraz z ciałami zmarłych.

Istnieje również legenda, że to bóg Xolotl ofiarował Xoloitzcuintle ludziom jako pozostałość po kreacji życia z Kości Życia (według mitologii, całe życie na ziemi powstało właśnie z Kości Życia), Xoloitzcuintle miały powstać z odłupanej drzazgi.

Psy te były uważane za święte i wiele z nich zostało przedstawionych w postaci rzeźb i obrazów.

Pierwsze wzmianki

Pierwsze ślady tej rasy zostały odkryte w grocie Tecolote w Huapalcalco w stanie Hidalgo i datowane są na 3500 lat przed naszą erą. Są dowody, że poszczególne plemiona jak Majowie czy Aztekowie miały już kontakt z tą rasą.

Xoloitzcuintle nie miały szczęścia: jeżeli nie były grzebane ze zmarłymi, to były chowane na posiłek. Hernán Cortés zanotował w swoich dziennikach, że kiedy przybył do Tenochtitlán w 1519, widział na targach żywności szczenięta Xoloitzcuintle sprzedawane na mięso.

Po kolonizacji europejskiej rasa Xoloitzcuintle była bliska wymarciu i została uratowana dosłownie w ostatnim momencie. Od 1 maja 1956 Meksykańska Federacja Psów rozpoczęła program rejestracji poszczególnych osobników i ich reprodukcję.

Xoloitzcuintle były ulubioną rasą psów Fridy Kahlo i Diego Rivery i stanowiły inspirację dla ich dzieł.

Xoloitzcuintle i Frida Kahlo

Xoloitzcuintle i Frida Kahlo

Mimo, że nie grzeszą urodą (brak sierści) i muszą spać pod kocem, aby nie zmarzły, są doceniane za swoją inteligencję i łatwość tresury. Są psami sportowymi, dobrze strzeżą swojego właściciela i są spokojne w stosunku do ludzi.

Xoloitzcuintle występują w trzech rozmiarach: mini, średni i duży. Ich waga może się wahać od 4 do 20 kg.

16 sierpnia 2016 roku Xoloitzcuintle zostały ogłoszone dziedzictwem narodowym Meksyku i symbolem Mexico City.